Xavier Amador, „I AM NOT SICK, I Don’t Need Help!”

NIE JESTEM CHORY, nie potrzebuję pomocy!” jest nie tylko punktem odniesienia dla psychiatrów i psychoterapeutów czy osób z urzędu stojących na straży prawa. Jest to obowiązkowy przewodnik dla członków rodzin, których bliscy zmagają się z chorobą psychiczną.

Przeczytaj i naucz się LEAP, tak jak to zrobiły setki tysięcy innych – Słuchaj, Okazuj Empatię, Zgadzaj się, Bądź partnerem – i pomóż swoim pacjentom i bliskim osobom zaakceptować leczenie, którego potrzebują.

Gorąco polecam tę książkę [zarówno] rodzinom jak i terapeutom.”

dr nauk med. Aaron T. Beck

profesor psychiatrii, Uniwersytet Pensylwanii

(fragment tekstu z tyłu okładki)




Około 50% osób z poważną chorobą psychiczną nie uważa, że są chorzy i że potrzebują leczenia. Dlatego odmawiają zażywania zapisanych im leków. Słaby wgląd w chorobę nie jest bronieniem się czy uporem. Jest jednym z symptomów choroby, wynika z dysfunkcji mózgu. W przypadku słabego wglądu niewłaściwe jest podejście zgodne z modelem medycznym: postawienie diagnozy, ustalenie leczenia i poinformowanie pacjenta. Ten model się nie sprawdza u takich osób. Po wyjściu ze szpitala nie będą kontynuować leczenia.

Jakie więc jest właściwe podejście? Trzeba przestać próbować przekonać chorego, że jest chory. Pierwszym krokiem jest przestać się kłócić i zacząć słuchać tej osoby w sposób, który pozwala jej poczuć, że jej punkt widzenia, łącznie z urojeniowymi przekonaniami, jest szanowany. Autor przedstawia metodę przyjazną dla laików, której łatwo mogą nauczyć się nie tylko specjaliści, ale też rodzina chorego. Jest to LEAP: „Słuchaj – okazuj empatię – zgadzaj się – bądź partnerem”. Budowanie relacji opartej na szacunku i zaufaniu jest kluczem do tego, by pomóc komuś ze słabym wglądem zaakceptować leczenie, nawet kiedy uważa, że nie jest chory

A oto jedna z wielu pochwał za pierwsze wydanie książki:

„Jest to dobrze napisany (i koniecznie trzeba go przeczytać), praktyczny poradnik dla tych,którzy stoją w obliczu poważnej choroby psychicznej u bliskiej osoby, przyjaciela czy kolegi. Urojenia i psychotyczne myślenie są całkiem poza naszymi codziennymi doświadczeniami, więc nie dziwi to, że większość ludzi nie wie co robić i jak uzyskać pomoc dla kogoś z poważną chorobą psychiczną. Ludzie z psychozą mogą nawet nie rozpoznawać, że ich własne zachowanie i funkcjonowanie jest niezrównoważone, a co dopiero, że potrzebują leczenia. Gdyby tylko dolegliwością był ból żołądka, a nie choroba w tej części mózgu, która rozróżnia to co normalne od nienormalnego!”

– dr nauk med. DOLORES MALASPINA,

profesor psychiatrii Kolegium Lekarzy i Chirurgów Uniwersytetu Columbia
oraz dyrektor Neurobiologii Klinicznej w Genetyce Medycznej

Reklamy